دویدن و ساعت زیستی بدن: چه زمانی بهترین بازده را داریم؟
ساعت زیستی (circadian rhythm) مجموعهای از فرآیندهای فیزیولوژیکی بدن است که در چرخهای تقریباً ۲۴ ساعته تنظیم میشوند و بر خواب، هورمونها، دمای بدن، فشار خون و عملکرد ورزشی تأثیر میگذارند. دویدن، به عنوان یکی از محرکهای خارجی (zeitgeber)، میتواند با ساعت زیستی همراستا یا در تضاد باشد—و این مسأله تأثیر مستقیم بر بازده تمرین دارد.
دویدن صبحگاهی:
در صبح، سطح هورمون کورتیزول طبیعیست که به بیداری و افزایش سطح انرژی کمک میکند. دویدن در این زمان ممکن است باعث افزایش تمرکز ذهنی و تقویت خلقوخو شود. همچنین تمرین هوازی در ابتدای روز ممکن است تأثیر مثبتی بر متابولیسم و تنظیم وزن داشته باشد. اما از سوی دیگر، بدن در این ساعت هنوز سفت و سرد است و احتمال آسیب عضلانی کمی بیشتر است، بهویژه در دوندگان غیر حرفهای.
دویدن عصرگاهی یا غروب:
عصر، دمای مرکزی بدن در بالاترین حد است، جریان خون بهتر شده و عضلات گرمتر هستند. این شرایط به معنای افزایش توان عضلانی، انعطافپذیری و کاهش خطر آسیب است.
مطالعات نشان میدهند که زمانبندی تمرین، نه تنها عملکرد را تحتتأثیر قرار میدهد بلکه ممکن است در تطبیق ساعت زیستی در افرادی با اختلال خواب یا شیفتهای کاری نیز مؤثر باشد. در نهایت، بهترین زمان برای دویدن، زمانیست که با ریتم طبیعی بدن شما هماهنگ باشد.
تهیه و تنظیم: روابط عمومی هیئت ورزشهای همگانی استان قم
برای مشاهده هر عکس، بر روی آن کلیک کنید